تاریخ انتشار:۳۰ آبان ۱۳۹۶در ۹:۵۳ ب٫ظ کد خبر:16585

ساعت ها انتظار برای کسب روزی حلال در گرمای بندرعباس

به گزارش مکران"بندرعباس قطب اقتصادی کشور میزبان کارگرانی است که برای بدست آوردن روزی حلال ساعت ها انتظار را تجربه می کنند". بندرعباس به عنوان پایتخت اقتصادی کشور شناخته شده است با استناد به حجم بالای ساخت و ساز و همچنین مبادلات تجاری در بزرگترین بندر ...

به گزارش مکران”بندرعباس قطب اقتصادی کشور میزبان کارگرانی است که برای بدست آوردن روزی حلال ساعت ها انتظار را تجربه می کنند”.

بندرعباس به عنوان پایتخت اقتصادی کشور شناخته شده است با استناد به حجم بالای ساخت و ساز و همچنین مبادلات تجاری در بزرگترین بندر کشور، اما روزانه میزبان تعداد زیادی از استاد کاران و کارگران ساختمانی است که تقریبا همه آن ها از شهر ها و کشور های اطراف به این شهر پناه آورده اند تا بتوانند طعم رزق حلال را بچشند.

کارگران مظلومی که بخاطر لباس خاکی و چهره شکسته شده شان در اکثر اوقات مورد قضاوت های نادرست مردم قرار می گیرند و مردانی که سختی کار را به تکدی گری و دزدی ترجیح داده و در گرمای طاقت فرسای بندرعباس عرق کارگری می ریزند تا عرق سرد شرمساری جلوی خانواده خود نریزند.

برای پیدا کردن آن ها نیازی به پرسجو کردن نیست، سر هر چهار راهی که توقف کنید به سمت شما هجوم می آورند تا شاید شما فرستاده خدا باشید و روزی شان را که خدا به دست شما داده ،بگیرند.

یکی از مشکلات آنها نداشتن یک حامی برای ساماندهی و پشتیبانی کردن از آن ها در برابر افرادی که سلیقه ای با این کارگران برخورد می کنند.

یکی از کارگران که در بازار روز و حوالی خیابان بهادر جنوبی در بندرعباس برای کسب روزی حلال مشغول کولبری است و با تنها سرمایه اش که یک گاری چهار چرخ است گفت سال ها است در این خیابان با کارگری روزی خود و خانواده ام را از خداوند طلب می کنم ولی درآمدی که بدست می آورم برای داشتن یک زندگی معمولی هم مناسب نیست و گاهی اوقات که بازاری ها وضعیتشان مناسب نیست و فروش ندارند ما نیز سختی می کشیم و نمی توانیم حداقل های زندگی خود را تامین کنیم زیرا برای بازاری های این منطقه بصورت دستمزدی کار می کنیم یعنی اجناس آن ها را جابه جا می کنیم و درمقابل دستمزد خود را می گیریم.

با خنده ای تلخ می گوید: بعد از خدا ناجی ما بازاری های بندرعباس هستند.

این کارگر تقریبا میان سال به خبرنگار ما می گوید درآمد ماهیانه ام آن قدر کم است که نمی شود گفت که درآمد است در واقع به پول تو جیبی بیشتر شباهت دارد تا یک پشتوانه مالی.

از ساعت ۶ صبح تا عصر در کنار خیابان و گرما بندرعباس می ایستیم تا کسی ما را برای کار ببرد اما اکثریت اوقات دست خالی به خانه برمی گردیم و در ماه شاید چند روز کار گیرمان بیاید و بقیه روز بیکار هستیم.

در واقع ما کار ثابت نداریم و هر روز دست به دعا می بریم تا کار برایمان فراهم شود.

تعدادی از این کارگران می گفتند بعضا به واسطه لباس های مندرسی که دارند با معتادهای خیابانی اشتباه گرفته می شوند و مردم با یک دید منفی به آن ها نگاه می کنند.

بر اساس این گزارش: بسیاری از نیروی انسانی جویای کار بندرعباس را کارگران مهاجری تشکیل می دهند که به امید کسب درآمد خانوادشان را در دیارشان تنها گذاشته و در نهایت به این شهر آمده اند.

سال هاست که شهرستان بندرعباس به مرکز توجه مردم اقصی و نقاط کشور در زمینه اقتصاد و درآمدهای کلان تبدیل شده و بسیاری معتقدند که ساکنان این شهر ساحلی غرق در ثروت هستند از این رو فقر و محرومیتی در این شهر جایی ندارد.

این تصور واهی از شهری که دایه دار اقتصاد و تجارت است موجب شده تا بسیاری از هم میهنانمان از جمله روستاییان به امید کسب درآمد راهی شهری شوند که سهم حداقلی از ارز آوری ندارد و سایه سیاه محرومیت بر این شهر ساحلی سنگینی می کند.

افرادی که با دست خالی و به امید بازار کار وارد شهر رویایشان می شوند پس از مدتی در کمال ناباوری با فقر عمیق و نهفته در بندرعباس مواجه می شوند تا قصر آمال و آرزوهایشان یک شبه بر سرشان آوار شود.

اگر این روزها با دقت بیشتر از خیابان های اصلی شهر در گذر کنی با جمعیت قابل ملاحضه ای از نیروی کار مواجه خواهید شد که در انتظار کارهای ساده و کارگری هستند اما زمانی که پای صحبتشان بنشینی متوجه می شوید که در بسیاری از زمینه ها تخصص دارند ولی به واسطه نبود شغل مناسب تن به هر کاری می دهند و یا اینکه روزشان در کمال ناامیدی گوشه خیایان سپری کنند.

محمدرضا قنبرپور

اخبار مرتبط





ارسال نظر براي اين مطلب مسدود شده است.

Go to TOP