تاریخ انتشار:۰۸ مرداد ۱۳۹۸در ۱۱:۴۴ ب٫ظ کد خبر:20402

آرزویی از جنس پل و دست نیافتنی

آرزویی از جنس پل و دست نیافتنی 🔊 آرزوی استقرار پُل بر رودخانه حُمیری منطقه ساربوک قصرقند رودخانه ای که بالای ۵۰۰ متر طول دارد و عرضش بسیار. معبری که بالغ بر ۱۲هزار نفر جمعیت چشم براهش هستند و آرزو بر دل آرزویی که بالغ بر چهار دهه ...

آرزویی از جنس پل و دست نیافتنی

🔊 آرزوی استقرار پُل بر رودخانه حُمیری منطقه ساربوک قصرقند
رودخانه ای که بالای ۵۰۰ متر طول دارد و عرضش بسیار.
معبری که بالغ بر ۱۲هزار نفر جمعیت چشم براهش هستند و آرزو بر دل
آرزویی که بالغ بر چهار دهه نتوانست آنرا محقق کند.

هرچه میگذرد آرزو دست نیافتنی تر و امیدها کمرنگ تر میشوند.آمالها رنگ باخته و سردیِ کُشنده ای بر قلبها مستولی میشود

دولتها از پی هم می آیند و می روند.نماینده ها یکی پس از دیگری انتخاب شده و بر مسند سبز بهارستان تکیه میزنند .اما تا به الان در قانونهای وضعی وقعی به انتظار مردم رنج کشیده ساربوک و منطقه نشده

شوربختانه دولتها هنوز نتوانسته اند توازن سرانه منطقه را برقرار وموجبات تعریف ردیف بودجه ای برای ساخت پل بشوند !.حداقل ما مردم نمیبینیم

بعبارتی هنوز که هنوزه در مواقع اضطرار و سیلاب مردم جهت تردد سوار کامیون شده و یا داخل پاکت لودر می شینند.لودری که برای حمل خاک و ماسه استفاده میشود.

دقیقا یازده سال پیش یعنی در سال ۸۷ که مسوولی کشوری جهت بازدید از منطقه اومده بود در مورد استقرار و ساخت پل بر رودخانه مذکور ازش پرسیدم.جواب داد که بعداز رفتن بنده به مرکز ،عملیات ساخت شروع و پروژه اجرایی میشود.لیکن سالها گذشت و نه تنها پروژه ای شروع نشد که امیدها را در اذهان مردم منطقه کُشت و از بین برد

چندی پیش که رود خشمگین و خروشان کاجو سیلابی شده ، راه ارتباطی بیش از ۱۰ روستا را با شهر قطع و عملا جمعیتی بالغ بر ۱۲ هزار نفر از خدمات شهری محروم شدند.

روزها ماندند تا جریان آب کم و عمقش قلّت یابد تا بتوانند به زندگی عادی برگردنند، لیکن تقدیر خداوندی چیزی دیگر رقم زد.سیل پشت سیل.آب پشت آب تا ۱۶ روز آزگار در محاصره ماندند . آذوقه ها ته کشید و مایحتاج معیشتی اندک .شاغلان غیبت خوردند و بچه ها در حسرت شهر

همه و همه از نبود پل هس.از نبود عزمی راسخ در خدمت به مردم.مردمی که بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران آنها را ولی نعمتان این انقلاب نامیدند.مردمانی که مال همین شهر و دیارند و دل در گرو نظام و انقلاب دارند.مردمی که پیرو خط امامند و رهروان مقام عظمای ولایت.مردمانی که به اوامر مقام معظم رهبری بندند تا در صورت لزوم هستی را نیست کنند

لیکن دیده نمیشوند و گوشی به انتظارشان بدهکار نیست و وقعی به خواستشان نمیگذارند .مسوولان معزز بیشترشان در یک مورد متفقند که سرانه نیست و بدون ردیف بودجه ای کاری نمیشود کرد
پول نداریم که داریم
ماشین آلات و ادوات راه و ساختمان نداریم که داریم
مهندسای عمران و راه نداریم که داریم.پس اشکال کار در کجاست ؟
حال آنکه هر روز از روزهای خدا خبر می آید که فلان شخص میلیاردها بودجه مال همین مردم جورکشیده رو برداشت و رفت.فرزند فلان مسوول میلیاردی اختلاس کرد و به سواحل سیدنی رسید.

پشت بند این حوادث مسوولان والامقام پُست عوض میکنند وسلفی ها میگیرند.مناصب تبدیل میکنند و به به و چه چه ها میگویند.و اگر شهروندی از سر ناچاری و گذر از معبر سیلابی ، مجبور به داخل پاکت لودر نشستن شد اشکالی ندارد.اما منصب و مقام باشد و سلفی ها براه .

بنظر نمی آید که موارد مذکور با آرمانهای انقلابمان جور باشد.آرمانهایی که جهت نیل به آنها شهید تقدیم شده .آرمانهایی که تعداد کثیری از فرزندان این مرزوبوم جانباز و یا مفقودالاثر شدند

مردم منطقه ام چند دهه ی دیگر بمانند تا آرزویی از جنس پُل برآورده شود ؟
شاهد انتصاب چه تعداد مسوول باشند؟

خوش آن ملکی که رهدارش تو باشی
✍بلوچزهی★قصرقند صبح مکران★۸ مرداد ۹۸

اخبار مرتبط





ارسال نظر براي اين مطلب مسدود شده است.

Go to TOP