شعر شوباد کهنوج

جنوبِ کرمان که شهر آبادی ست

                                             شبهای آن چه مشهور ، بادی ست

شوبادِ کهنـوج ، همچون یک نسیم

                                             خــواسته و آرزوی هـــر آبــادی ست

در کنارش کــــــــوههـای زرچیــن

                                             این طـــرفتر کـوههای ازلـــــی ست

این شهــــر زیبا کـــه با تمــــدنش

                                             پاینــــده و  جاودان و ابـــــــدی ست

لــــوارِ داغ و  و هُـــرمِ گـــــرمایش 

                                             وِردِ زبـانهــــا و تیتــــرِ خبـــــری ست

بهــارِ دی و بهمــــن و اسفنـــدش

                                             چــــه زیباست و آنــچنان تگَری ست

خانـه هـای مــردمانِ خونگـــرمش

                                             گــرچــه ویــلا نیسـت و کَپــَری ست

لیــک صفــــــایِ دلِ ســـاکنانــش

                                             همچــــو آینـه آنچنان صیقلـــی ست

به شمال جیرفت و بافت در غربش

                                             هر چنــد جنـوبش همه بنــدری ست

لهجۀ بلوچـــی و لـُـــــر و کُــــردی

                                             در زبانــــش اندکـــی عربــــــی ست

گـــــوجـــه و خیــار و مـــــرکباتش 

                                             بــرشاخــــه ها ، فـراوان ثمــری ست

یارب ،نگهـــدار ایــن شهــر با صفــا

                                             در این ماه،که اول ســال قمری ست

مجیدسالارفر