۱۲۰ نور امید خاموش شد؛ جنایت میناب، زخمی بر وجدان بشریت

نهم اسفند ۱۴۰۴، نامی شد حک‌شده بر تاریخ داغدار این سرزمین؛ روزی که فاجعه‌ای هولناک در شهرستان میناب، خیال کودکان دبستان دخترانه «شجره طیبه» را در آتش نفرت دشمن سوخت. آتشی که نه‌فقط دیوارهای مدرسه، که دل یک ملت را ویران کرد.

در ساعت ۱۰:۴۵ صبح، هنگامی که زنگ آموزش و زندگی در فضای کودکانه کلاس‌ها طنین می‌انداخت، هجومی مرگبار، سقف آسمان را بر سر دانش‌آموزان معصوم فرو ریخت. خورشید پشت ابر شرم پنهان شد و فریادهای امید به سکوتی سنگین بدل گشت.

دبستان «شجره طیبه» که روزی مأمن دانایی و زندگی بود، در چشم به هم زدنی به گورستان آرزوها تبدیل شد؛ جایی که هر دفتر پاره و هر مداد رنگی نیم‌سوخته، روایتگر رؤیایی ناتمام است.

بیرون از دیوارهای سوخته مدرسه، مادران ماتم‌زده چون کوه ایستاده‌اند؛ اشک‌هایشان سکوت را می‌شکند و تنها زمزمه‌ای بر لب دارند: «کاش بودی…»

پدران با چشمانی فروزان از اندوه، بر زمین خیس اشک زانو زده‌اند، گویی ثانیه‌ها را به عقب برمی‌گردانند تا شاید لبخندهای از دست‌رفته را دوباره ببینند.

امروز تیم‌های امدادی تنها آوار بیرون نمی‌کشند؛ آنان تکه‌های شکستهٔ رؤیاها را از دل خاک بیرون می‌آورند. کودکان میناب با پرواز بی‌گاه خود، درسی بزرگ به جهان آموختند؛ که عشق و معصومیت، حتی در برابر سنگینی سیاهی، چراغی است که خاموش نمی‌شود.

خون ۱۲۰ کودک شهید نه‌تنها خاک میناب، که وجدان هر انسان آزاده‌ای را گلگون کرده است. آنان رفتند تا بماند پیامشان؛ در جهانی که ستم و تباهی در کمین است، انسانیت هنوز از چشمان روشن کودکی کوچک می‌تابد.